Ścieżka Edukacyjna

sciezka_historyczna_z_punkt

Ta niezwykle interesująca ze względu na swe szczególne walory przyrodniczo-historyczne oraz krajobrazowe ścieżka bierze swój początek na Placu Klasztornym, tuż przy wejściu do Pałacu Opatów i jest szczególnie polecana turystom odwiedzającym pocysterski kompleks klasztorny. Po obejrzeniu jednego z największych w Europie kompleksów klasztornych, warto udać się w drogę po najbliższej okolicy, aby obejrzeć starą XIX - wieczną zabudowę południowej części Lubiąża, rozsianą wzdłuż koryta Odry, na styku dwóch malowniczych mezoregionów: Pradoliny Wrocławskiej i Wysoczyzny Rościsławickiej.

Naszą podróż rozpoczynamy udając się na północ w kierunku budynku bramy wjazdowej. Po drodze mijamy kolumnę maryjną(1) usytuowaną na masywnym, wysokim cokole otoczonym balustradą. Powstała ona w roku 1670 i jest dziełem legnickiego rzeźbiarza Mateusza Knothego. Figura NPMarii była pierwotnie polichromowana i złocona. Wokół podstawy kolumny umieszczone są cztery figury przedstawiające: św. Annę, św. Elżbietę, Mojżesza i Aarona. Druga kolumna, nie zachowana, nieco mniejsza stała na terenie miejscowości.

Nieco dalej, po lewej stronie, znajduje się XVIII w., dwukondygnacyjny budynek kancelarii klasztornej(2), na którego narożniku zachował się oryginalny zegar słoneczny. Mijając również po lewej stronie Karczmę Cysterską(3) oraz gmach dawnego szpitala klasztornego dochodzimy do budynku bramy wjazdowej(4), wzniesionej w 1601r. i gruntownie przebudowanej w 1710 r., kiedy to straciła swój pierwotny obronny charakter. Budynek bramy obok szerokiego przejazdu oraz węższego i niższego przejścia dla pieszych mieścił również mieszkanie odźwiernego. Od strony podjazdu budynek bramy posiada prostą elewację natomiast od strony zewnętrznej jest ona udekorowana dobudowanym szczytem z pilastrami i kartuszem oraz naczółkiem zwieńczonym dekoracyjnymi wazonami. W szczycie znajdują się także dwie wnęki, w których umieszczone są figury św. Benedykta i św. Bernarda, patronów i założycieli zakonu cystersów. Mijając budynek bramy, wkraczamy na kamienny most, przerzucony przez fosę wytyczoną ok. 1509 r. Przy balustradach umieszczone są cokoły, na których w 1723 r. umieszczono pełnowymiarowe figury NPMarii i św. Jana Nepomucena (obecnie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu). Po opuszczeniu Placu Klasztornego szlak wiedzie dalej na północ ulicą M.L. Willmanna, aż do rozwidlenia dróg. Tuż przed nim, po prawej stronie ulicy znajdują się dwa budynki, które stanowią pozostałość starej zabudowy Lubiąża z końca XIX wieku: kamieniczka mieszkalna oraz budynek Domu Kultury (5)z oryginalną elewacją i zabudowanymi drewnianymi tarasami. Na wspomnianym już rozwidleniu dróg znajduje się kaplica przydrożna św. Jana Nepomucena(6), wybudowana w roku 1727. Jest to budowla centralna z wejściem umieszczonym od południa. Wnętrze nakryte jest kopułą z latarnią. Ponad wejściem znajduje się kartusz z monogramem fundatora opata Ludwika Baucha i datą budowy – „LAL/ 1727”. Tuż pod czaszą kopuły umieszczone są owalne okna, oświetlające z góry wnętrze kaplicy. Kopułę wieńczy niewielka latarnia, nakryta kopulastym daszkiem. Barokowy wystrój wnętrza kaplicy nie zachował się. W roku 1997 z inicjatywy mieszkańców w kaplicy umieszczono drewnianą rzeźbę św. Jana Nepomucena. W dniu 20 maja tegoż roku JE ks. Henryk Kard. Gulbinowicz dokonał aktu ponownego poświęcenia i od tego czasu kaplica ponownie pełni funkcje sakralną.

Po obejrzeniu kaplicy szlak prowadzi nas na wschód ulicą Wojska Polskiego, przy której zachowała się figura „Ecce Homo”(7), stanowiąca fragment dawnej lubiąskiej Kalwarii, przedstawiająca Chrystusa w koronie cierniowej w otoczeniu dwóch aniołków (skradzione w 1997r., odtworzone w 2008r. przez Stowarzyszenie Lubiąż) . Autorem pochodzącej z 1672 roku figury jest prawdopodobnie także M. Knothe.

Z ul. Wojska Polskiego, zgodnie z oznaczeniami skręcamy na północny-wschód w ulicę Św. Jadwigi, która po ok. 500 m doprowadzi nas do Lasku Św. Jadwigi. Tuż po wejściu na ul. Św. Jadwigi mijamy po prawej stronie niewielki, zniszczony budynek z czerwonej cegły(8). Od roku 1903 do 1936 mieściła się tam pierwsza na tych ziemiach remiza strażacka. Po lewej stronie na całej długości ulicy aż do lasku rozciąga się wspaniały widok na krawędź Wysoczyzny Rościsławickiej z odtworzonym w roku 1997 Wzgórzem Trzech Krzyży na horyzoncie.

Do samego lasku wchodzimy przez niewielki drewniany mostek przerzucony nad rowem melioracyjnym mijając, znajdującą się na skraju lasku Studnię św. Jadwigi(9). Z miejscem tym związana jest piękna legenda, według której, woda w tym miejscu wytrysnęła za sprawą św. Jadwigi i posiada cudowną uzdrowieńczą moc. W lasku zataczamy pętlę o długości 700 m, by ponownie powrócić do miejsca wyjścia tuż przy tablicy informacyjnej.

Lasek Świętej Jadwigi to obszar o powierzchni 5 ha porośnięty łęgiem olchowym, grądem oraz dąbrową. Rozciąga się na długości 400 m na łagodnym stoku, u podnóża którego znajduje się źródlisko. Występują tu rzadkie gatunki roślin, m.in. bluszcz pospolity, kalina koralowa oraz zawilec żółty. Spotkać tu można także wiele gatunków ptaków, np.: dzięcioł zielony, grubodziób i jasna odmiana myszołowa. Nie brak również gatunków pospolitych takich jak: kowalik, bogatka, pierwiosnek, zięba, droździk, pokrzewka, trznadel, kos i szpak. Lasek Św. Jadwigi, oprócz walorów przyrodniczych, posiada także bogatą przeszłość historyczną. Pierwsza wzmianka o tym terenie datowana jest na rok 1508, kiedy to opat Andreas Hoffman nakazał budowę ujęcia wody i rurociągu zaopatrującego klasztor w wodę. Pod koniec XVII wieku – w 1649 r. - zmodernizowano wodociąg i wybudowano tzw. studnie rurowe. Po ponad 30 latach – w 1727 r. opat Ludwik Bauch, dla uczczenia Św. Jadwigi zlecił wybudowanie w lasku sześciu kaplic – stacji drogi krzyżowej. Wszystkie kaplice miały jednakowy kształt. Były to małe obiekty, założone na planie prostokąta, z jednym sklepionym kolebkowo pomieszczeniem na ołtarz, nakryte dwuspadowym dachem. Ich ślady w postaci resztek fundamentów przetrwały do dziś.

Wychodząc z lasku, przy tablicy informacyjnej kierujemy się na południowy-wschód. Najpierw nieco pod górę, zostawiając po prawej stronie zabudowania dawnego gospodarstwa rolnego, mijamy przydrożny krzyż i idziemy prosto aż do głównej asfaltowej drogi, którą przecinamy przy kolejnym przydrożnym krzyżu. Stamtąd cały czas schodzimy łagodnie w dół, najpierw ulicą W. Witosa a następnie, po kilkunastu metrach, skręcamy w prawo, w ulicę Dolną, zwaną dawniej Wzgórzem Heleny(10). Stąd roztacza się malownicza panorama z dawnym nasypem kolejowy i Lasem Nadodrzańskim. U podnóża ulicy Dolnej, tuż przy niewielkim zalewie rzeczki Młynnej, znajduje się miejsce biwakowe, gdzie można rozpalić ognisko i odpocząć przed dalszą drogą. W pełni sił ruszamy dalej przekraczając Mostek Garncarski, obchodzimy zalew i schodzimy na chwilę tuż za umieszczoną kolejną tablicą informacyjną, nieco w dół za dawnym nasypem kolejowym. Zatrzymujemy się przy starej śluzie(11) regulującej niegdyś poziom wody w rzeczce. Rozciąga się stąd wspaniały widok na granicę lasu oddzielonego od łąk i pól meandrującym potokiem. Nierzadko dostrzec tu można łabędzie nieme, czaple siwe, czy nawet bociana czarnego. W przybrzeżnych zaroślach podziwiać możemy również liczne, kwitnące kosaćce, pałkę szerokolistną a na powierzchni wody żółte grążele. Występuje tu wiele płazów, wśród których dominują żaby trawne i wodne. Wracając na szlak starą brukowaną drogą, udajemy się w kierunku kompleksu klasztornego. Po lewej stronie mijamy budynek dawnej stacji kolejowej(12) na linii Wołów – Malczyce, wybudowanej w latach 1916-1923, a funkcjonującej do pierwszej połowy lat 60-tych XX wieku.

Po przecięciu drogi wylotowej w kierunku Legnicy szlak wiedzie nas wokół opactwa pocysterskiego, wzdłuż fosy, będącej także siedliskiem licznych płazów i gadów. W nasłonecznionych miejscach można spotkać wygrzewające się zaskrońce i padalce. Na znajdujących się tu wiekowych, obumarłych dębach występują liczne stanowiska kozioroga dębosza.

Przekraczając Bramę Rzeźniczą(13) pozostawiamy po lewej stronie kościół p.w. Św. Jakuba(14) i wkraczamy od południa na Plac Klasztorny.A na zakończenie zwiedzania ścieżki historycznej największy rarytas jakim jet oczywiście klasztor pocysterski(15)

Kalendarz

PONWTOŚROCZWPIĄSOBNIE
      
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

fbs

Imprezy w Lubiążu

baner_OK

slot

eclogo_1


Sołectwo Lubiąż uczestniczy w inicjatywie:

OWD

 


 

 


Ilość odwiedzin:
2171642